continuing my blog

i’m continuing my blog here: http://alexcecilia.blogspot.com/

Am I being too hard on myself?

Hello again,

Lately I’ve been continuously running inside my mind! Why? I don’t know!

continuously asking myself questions about me experiencing me. That shouldn’t be a bad thing though, but i question myself all day long, even when I’m asleep.

It’s not being in the mind tho… i watch it from a distance, observing me with fully awareness of me.

But it feel like that I’m searching too far for me, because I’m here and the mind is never here. SO it is the mind that is continuously messing with me to distract me.

But i want to see how it operates so i can play in on that. in other words i observe my mind and then i try to be more specific than that to be “stronger” or more specific that the mind itself.

Because if i know where my insecurity comes from i can lay in on that to let it not happen.

At the moment i feel quite calm tho, yet feeling things going on inside me.

And i want to know what is going on inside me because it’s me! So that’s why i observe myself all day long almost 24/7. Because i want to know how my systems operate.

Im doing that while being alone mostly, because i never go out ect. Only if it’s necessary.

Take for example going to the movies for the fun. I wouldn’t go… because i refuse to go somewhere else to have fun. Why can’t we have fun here? DO we need something else separate from us to have fun?

This would be a typical example of me being to hard on myself. But WHY? or is it really being too hard on myself?

Or is it my insecurity that i don’t want to go? What am i insecure about? Is it really there or am i making something up to blame that i like to stay home?

Am i really insecure? if so, about what?

And so i can go all day long. I realise that i really must observe myself instead of the mind.

Because i know the mind can fuck me up badly. It’s a endless pot of knowledge, i wont “sort it out”, i just need to stop it!

So from here i STOP questioning myself as a distraction from whats here.

I will try to just be here, without all those questions.

The questions will answer themselves. Not by creating more questions, because that questioning will never stop… i will go in so much depth that it’s really unneccisary to do.

Because, where are the questions come from? and what is the purpose of it?

Do I really need to questions myself 24/7 to be here? Or can i just be here without all the questions? Are the questions to be answered or to mess me up?

Simple example:

Where am I?

Is that question to be answered with knowledge or just with practical fact that I’m HERE?

So to wrap this up:

Questions are of the mind to feed it with knowledge

I will take this realisation to practical level and see how i experience myself without the need of questioning.

till my next blog

Drugs

Hallo ik ben Alex en ik ben 19 jaar

I rook hasj en wiet sinds de laatste klas van de middelbare school (+/- 4 jaar).

Maar waarom? Het is nu iets als een gewoonte geworden om elke dag een paar jointjes te roken, maar waarom doe ik het en wat voor effect heeft het op mij?

Het nemen van drugs wordt gedaan voor het effect, maar wat is het effect?

Hoe ik het ervaar is het een versterking wat er innerlijk in je gaande is.
En daarom doe ik het ook.

Het is echt letterlijk een versterking van wat er van binnen in je gaande is.

Wat is van binnen? Dat zijn mijn emoties, gevoelens, gedachten ect. Als de non fysieke en mijn lichaam als fysieke als mijn innerlijke zelf.

Van het roken kan je een wat zweverig gevoel krijgen alsof je je bevind in een droomwereld
of je kan paranoia worden of je kan je opeens heel oncomfortabel voelen en veel en veel meer.

Allemaal gebaseerd op het moment van inname

Het is interessant… want als je niet weet wie je bent ongeconditioneerd ben je echt zwaar de klos
waarom?

Laat ik het “zweverig gevoel” als voorbeeld nemen.

Als je rookt en het zweverig gevoel ervaart, tijdens die ervaring onstaat er een maskering van wat je ongeconditioneerd bent, dus je bent niet wie je bent door het gevoel wat je ervaart.

Het is wat je bent geworden, maar niet wie je echt bent.

De sleutel is om dat te realiseren wat voor mij nogal moeilijk is.

Want het effect van ruim 4 jaar lang elke dag roken is nu zegmaar geïntegreerd als mij als wie ik denk dat ik ben. Het is sowieso al moeilijk om je zelf te vinden vooral als je middelen gebruikt die jezelf laat geloven wie je werkelijk bent.

Toch rook ik nog steeds hasj en soms wiet.

Van wiet ervaar het intensifiërende effect nog intenser.

Maar ik rook het met een bepaalt doel.

Het doel om het innerlijke mij naar voren te brengen. mijn emoties, gevoelens, gedachten ect. Als de non fysieke en mijn lichaam als fysieke als mijn innerlijke zelf.

Als hulpmiddel om te realiseren wat ik als innerlijke mij geworden ben. Voornaamlijk.
Andere reden is voor de lol/tijdverdoening.

Want ik realiseer dat ik er verslaaft aan geworden ben in de perspectief van dat ik mezelf niet meer kan zien als ik het niet genomen heb. Wat nogal raar is.
Ik krijg van die driftbuien zonder de wetenschap van waarom ik dat krijg.

Mij wordt verteld dat ik zonder de drugs stress ervaar omdat ik geen drugs heb ingenomen.

Maar ik kan de relatie daarin niet zien. Misschien ontken ik het of misschien is die relatie er helemaal niet.

Maar als ik kijk waarom ik het neem “Als hulpmiddel om te realiseren wat ik als innerlijke mij geworden ben. Voornaamlijk.
Andere reden is voor de lol/tijdverdoening.”

Dan lijkt het erop dat ik mijzelf alleen onder controle heb als ik mijn dosis drugs heb ingenomen.

Terwijl mijn ervaringen met drugs helemaal niet onder de controle zijn afgelopen tijden, toch doe ik het.

Als ik zeg van dat de ervaring met drugs niet onder controle is dan bedoel ik dat mijn innerlijke op hol slaat om het zomaar even te zeggen.

In de perspectief van dat ik denk wat ik ben bijna volledig heb afgestemd met de effect van de drugs.

Als een versterking wat er innerlijk in mij gaande is.

Er blijkt van binnen super veel gaande te zijn wat in feite veelal een ilussie is van wat ikzelf heb gecreëerd in verloop van tijd aan de hand van ervaringen.

Van binnen is het een en al ophopingen van gevoelens, emoties, gedachten ect na verloop van tijd.
Dat gecreëerd door veelal geautomatiseerde processen van hoe ik mijzelf ervaart.

Maar waarom zie ik dat niet zonder het innemen van drugs?

Dat heeft volledig met mijzelf te maken als het negeren van mijzelf terwijl ik nuchter ben.

Mwa… niet echt negeren want die driftbuien zijn de expressie van wat ik geworden ben.

Maar waarom ben ik zo boos?

Ik ben boos op het feit wat ik geworden ben en ik moet wakker worden en realiseren wat ik ben.

Dus dan neem ik weer drugs…

De beginpunt is “Ik ben boos op wat ik geworden ben”. Dus ik ben boos

Ik neem drugs voor het intensifiëren van wat ik ben geworden.

Direct na de eerste trekje voel ik de beweging van boosheid in mij en andere verborgen constructies in mij.

Dan pas kan ik ook zien hoe die constructie precies in me is gemanifesteerd en ik beweeg mijzelf in die boosheid in volledige observatie van die boosheid.

Maar heb ik mij nu gesepareerd van die boosheid door het nemen van drugs?

Want is die boosheid ineens weg als een maskering door drugs?

Het is juist dat die boosheid erger wordt en dat ik daardoor beter kan zien waarom die boosheid er is.
Want die boosheid is niet meer dan een pre geprogrammeerde constructie waarin ik mij kies te ervaren.

“STOP! Tot hier niet verder!”

Ik tolereer het niet om langer boos te zijn, maar ik vraag mij nu af waarom kan dat niet zonder drugs?
Want hoe erg moet het worden voordat ik het niet meer accepteer?

En mijn boosheid is maar een voorbeeld van de emoties, gevoelens, gedachten ect

Daarom drugs… als versterker van wat er is in mij. Veelal vergeten emoties, gevoelens, ervaringen ect uit het verleden die weer tot leven komen door de intensificatie door de drugs.

Zelfde geld voor gebeurtenissen op aarde… hoever moet het gaan voordat we zeggen: “STOP! Tot hier niet verder?”

Waarom is het zo dat we de opgekropte shit tot uiting moeten laten komen om zo voort te kunnen bewegen?

Is het negeren daarvan?

Of wil ik het simpelweg niet zien?

Want want is het nut van voortbewegen als er niks is?

Voortbewegen aan de hand van niks?

Laat mij weer de voorbeeld van de boosheid naar voren brengen.

Dus dan ben ik boos… en uit ik die boosheid voluit…

Maar waarom beweeg ik mijzelf dan niet vanuit die boosheid?

Omdat ik niet weet waarom ik boos ben. Ik uit het alleen, maar ik zie niet waarom, ik zie niet wat er van binnen aan de hand is, waarom ik boos ben.

Pas met de realisatie van waarom ik mij zo ervaar kan ik mij voortbewegen.

Door mijzelf te observeren als een constructie zou ik kunnen zien waarom ik me zo ervaar.

Als ik maar de begin punt zou kunnen zien, want die boosheid komt niet uit het niets.

Het heeft een oorzaak, maar die oorzaak zie ik niet.

Maar dan heb ik het niet over uitwendige prikkels, maar wat er binnen in mij gaande is.

Stel ik ben boos omdat ik geen drugs heb…

Dan is de oorzaak van de boosheid de drang voor drugs, maar waarom heb ik die drang?

Zo zitten die systemen in elkaar als pre geprogrammeerde constructies.

En de sleutel is om te practicaliseren dat ik die systemen niet ben.

Ik wil niet boos boos worden omdat ik geen drugs heb. “Ik sta op in mijzelf”

Nu blijkt dat ik niet afhankelijk ben van drugs, maar ik het toch wil gebruiken als een hulpmiddel. Dat lucht wel op.

Want ik sta op uit het feit dat ik afhankelijk ben van drugs en dat ik zonder niet kan functioneren. Het gebeurd allemaal van binnen en ik accepteer niet langer dat ik dat geworden ben.

Even een paar statements als mijzelf

-Ik gebruik drugs als hulpmiddel te realiseren wat er binnen in mij gaande is als intensificatie van de systemen die binnen in mij manifesteren

-Ik ben niet afhankelijk van drugs want ik kan mezelf zonder drugs ook realiseren alleen is het dat wat dieper zoeken in de constructies die ik denk dat ik ben.

-Ik ben niet langer boos op mijzelf dat ik drugs gebruik en dat ik wordt gezien als een drugsgebruiker.

-Ik ben niet geneigd om te stoppen omdat ik denk dat het niet goed voor mij is

-Ik ga bewuster om met drugs nu dat ik het weet waarom ik het gebruik

Maar ben ik daarom zwak omdat ik zonder drugs niet kan zien wie en waarom ik geworden ben?

Waarom heb ik een versterking nodig om zo te kunnen zien wat er is?

Of is het juist goed dat ik kies ervoor om mijn gevoelens, emoties ect te observeren?

Want wat ik heb gerealiseerd is dat wat ik ben op dit moment allemaal te maken heeft met mijn verleden ervaringen, sinds baby opgepikte dingen.

Dat alles geintegreert als mij in wie ik nu ben.

En die ervaringen zijn allemaal voedsel voor de systeem die bestaan uit gedachten, gevoelens, emoties, ideeën, geloof, noem maar op.

Ik kies ervoor om wat ik ben geworden te realiseren van waarom dat zo is.

Met een hulpmiddel.

Waarom met een hulpmiddel? Omdat die constructies zo diep liggen dat het erg moeilijk is om ze met “naakte oog” te kunnen realiseren.

Ik vraag mezelf af waarom de wereld erge gebeurtenissen nodig heeft om zo hun ogen open te doen.

Waarom moet alles wat niet leven is zo geintesificeerd worden om zo een beeld te krijgen van wat er allang al bezig, maar alleen niet op zo’n grote schaal

Waarom moet het zo erg gaan worden totdat wij worden geforceerd om wakker te worden uit onze droomwereld?

Is het door het gebrek aan wetenschap van wat er aan de hand is?

Is het doordat je het niet ervaart?

Of is het de angst om wat tegen te doen?

Is het de leugen van dat je er niks aan kan doen?

Zou jij er echt wat aan doen als je weet wat er gaande is?

Of wacht je erop totdat iedereen geforceerd wordt om voort te bewegen. Dat zou de ideale situatie zijn… Als je het niet alleen hoeft te doen, maar met allen samen.

Maar ik kies ervoor om nu op te staan.

Om op te staan uit de leugens die ik in mijzelf heb toegestaan.

Wil jij leven in leugens of kies je ervoor om jezelf te zijn?

Hi

Hi all!

This is my very first blogg EVER!

I just make a start so i can begin more easely